Het is immers in veel situaties belangrijk om niet sturende open
vragen te stellen. En dat blijkt weinigen gegeven met als resultaat een haperend gesprek met aan de
andere zijde "ja's" en "nee's" en een beide zijden toenemende frustratie en gevoel van
onmacht.
Kees van Kooten geeft een perfect voorbeeld van hoe het niet moet en wat daar de - zuchtende -
consequenties van zijn. Herkenbaar?
